Pod Twoją obronę… czyli moje zagubione owieczki.

Czy zdarzyło Wam się kiedyś zgubić własne dzieci? Mnie się zdarzyło. I to nie raz. Aż się dziwię, że je mam do tej pory w komplecie i w całości.

Czas biegnie tak szybko, unosi w nieznane dobre i złe chwile, pozostawiając tylko wspomnienia. A wspomnienia mają to do siebie, że im dłużej są z nami, tym stają się piękniejsze. To co było kiedyś koszmarem, dzisiaj jest zabawną historyjką, opowiadaną wnukom w zimowe wieczory.

Gdzie się podziały te wszystkie szczęśliwe i cudowne chwile, kiedy dom pełen był dziecięcego śmiechu, krzyku, biegania. Dziecięce choroby, kłopoty, rozbite kolana i głowy, wywiadówki, kolonie, wreszcie matury, studia. Gdzie? Tam gdzie odchodzą po kolei wszystkie dni naszego życia. Czy ktoś wie gdzie to jest? Ja nie wiem.

Widzę jak dziś, piękny majowy dzień pełen słońca. Dzień I Komunii Świętej mojej córki. Widzę ustawione parami dziewczynki. Biel ich sukienek aż razi w oczy. Zachwycam się tym widokiem, utrwalam go na zdjęciach.

W pewnym momencie słyszę jak jakaś pani, stojąca na schodach prowadzących do kościoła, pyta:

-czyje to dziecko stoi w kościele i płacze?

Biedne dziecko, pomyślałam. I nagle: zaraz, zaraz, a gdzie jest mój mały, pięcioletni synek?! Przecież przyszłam tu z dwojgiem dzieci! Przejęta uroczystościami zupełnie zapomniałam o drugim dziecku. Biegnę do kościoła, a tam stoi moje maleństwo i płacze! Jak mogłam o nim zapomnieć?! Jednak mogłam. To jest faktem i już nic tego nie zmieni. Zgubiłam własne dziecko! Jeszcze przez kilka lat rodzinka dokuczała mi: nie dziwimy się, że zapomniałaś o synku, miałaś go dopiero pięć lat, był prawie nowy, nie zdążyłaś się do niego przyzwyczaić.

Kiedy dzieci były starsze i już się do nich na pewno przyzwyczaiłam, też mi czasem ginęły. Wyjechały kiedyś do Zakopanego, na kolonie organizowane przez parafię. Moi mali indywidualiści nie byli jednak zadowoleni z warunków tam panujących. Podjęli więc jedynie słuszną, w ich mniemaniu, decyzję: wracamy do domu!

Dowiedziałam się tego od księdza, który zadzwonił późnym wieczorem i zawiadomił mnie o tym fakcie, tonem głosu nie wyrażającym żadnych uczuć ,ani cienia obawy o zdrowie i życie dzieci. Mam tylko nadzieję, że liczył chociaż w duchu na opiekę anioła stróża.

Nie będę ukrywać, że wpadłam w straszna panikę. Kiedy już wykrzyczałam złość i rozpacz, zaczęłam myśleć i działać. Poruszyłam niebo i ziemię, a właściwie PKP w całej Polsce. Sprawdziłam wszystkie możliwe połączenia i wyruszyliśmy na dworzec. Każdy przyjeżdżający pociąg był przeze mnie przeszukany od podłogi po dach.

Tak sobie teraz myślę, że telefony komórkowe to jednak wspaniały wynalazek. Gdyby wtedy były takie dostępne i tanie, nie byłoby problemu ze zlokalizowaniem zagubionych dzieci.

Późną nocą przyjechał pociąg z Krakowa. Rozglądamy się po peronie, obserwujemy wszystkie drzwi w wagonach i nagle widzimy. Idą dwie sieroty z bagażami. Co za ulga! I zaraz potem: ja ich chyba zabiję!

Synek zaginął mi raz jeszcze. Pojechał na spotkanie z Papieżem do Sosnowca, pod opieką księdza ( znowu!). Wieczorem dzwoni ksiądz, że wszyscy już wrócili, ale mojego syna nie ma, zagubił się gdzieś w tłumie i nie przyszedł do autobusu a przecież wszyscy nie mogli na niego czekać. Nie mogli?! Czy zasada: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego obowiązywała tylko w czasach muszkieterów? Jak można zostawić jednego ucznia i nawet nie sprawdzić czy mu się nic nie stało?

Znowu nie wiedzieliśmy co mamy robić. Szukać go? Jechać do Sosnowca? A jeżeli się miniemy? I właściwie nie wiemy co się tak naprawdę stało? Nie wiem co mam robić? Mąż miał akurat dyżur. Dzwonię do niego, panikuję. On mnie uspokaja, co mnie jeszcze bardziej denerwuje. Postara się znaleźć zastępstwo i przyjedzie do domu. W tym czasie syn dzwoni z Sosnowca, z jakiegoś automatu. Mówi, że ma ostatnie pieniądze i więcej nie będzie mógł zadzwonić. Tłumaczy, że nie mógł w tłumie znaleźć autokaru, jest teraz w pobliżu placu, na którym było spotkanie, jest mu zimno, nie ma pieniędzy na podróż do domu, jest ciemno i wszyscy się rozeszli. Niech tata po mnie przyjedzie! Łatwo powiedzieć. Po godzinie dwunastej w nocy tata wyruszył do Sosnowca. Znalazł naszą zgubę, całą i zdrową, choć zmarzniętą i trochę wystraszoną. Przyjechali do domu dopiero nad ranem. Jak się okazało, zepsuł im się po drodze samochód. Jak przygoda, to przygoda!

Synek mój miał szczególne zdolności do gubienia się zawsze i wszędzie. Kiedy pojechał w góry na rekolekcje z liceum katolickiego, do którego uczęszczał , i był pod opieką księdza wychowawcy( !!), zgubił się w lesie i spędził w nim całą noc! Dopiero rano odnalazł drogę do schroniska. W tym czasie ksiądz słodko sobie spał!

To nie ta bajka, w której szuka się jednej zagubionej owieczki :))